CKV Nieuwerkerk

Hoe is het met ... IJsbrand Maaskant

Datum: 13-09-2018 11:37

De vorige editie keken we met Marja terug naar haar tijd bij onze club.

Aan het einde van het gesprek kwam de vraag wie we zeker een keer moeten vragen voor deze rubriek. De naam van IJsbrand Maaskant viel:

“ ….. ik ben zoveel mensen uit het oog verloren waarvan ik wil weten hoe het met hen gaat, maar diegene waar ik nu de naam van ga noemen is IJsbrand Maaskant. IJsbrand en ik zaten destijds op dezelfde basisschool en zijn oren tuten denk ik nog van de vragen die ik allemaal aan hem heb gesteld over hoe of wat korfbal. Bij ons in het gezin sportte/korfbalde niemand, terwijl IJsbrand de jongste was in een gezin waar er diversen van korfbalden, een geweldige vraagbaak dus voor mij. Ik zou heel graag willen weten hoe het met hem gaat. Dus IJsbrand, bij deze…”

Hoe is het met ……. IJsbrand Maaskant

Beste Marja

“Marja, komt er dan nooit een eind aan dat gevraag aan mij?”

Ja, ik weet het nog goed, in het fietsenhok achter op het schoolplein op de Eberhaëzer school aan de s-Gravenweg bij meester Frederikse. Ja, stiekem in het fietsen hok, niemand mocht het zien, jij en ik samen. Ik dacht dat jij mij leuk vond, maar nee, ik mocht niet gezien worden met jou, jij zat een klas hoger en je mocht niet praten met een eentje die een klas lager zat, dat was een kleuter.

Maar deze kleuter moest wel even alle vragen beantwoorden over die bijzondere sport waar ik routinier in was. Ik was namelijk in 1972 al lid van de CKV, ik had die keuze al gemaakt toen ik in de 1e klas zat. Dat jij pas op je 12e eindelijk inzag dat korfbal dè sport is, zegt genoeg.

Een heel gênant voorval was toen meester Frederikse een som aan ons voorlegde en de beurt gaf aan Hans Kodde (wie ken hèm niet?), maar jij toch nog iets aan mij moest vragen.

Voor de lezers: Marja en ik zaten niet in de zelfde klas, maar wel in hetzelfde lokaal. Marja was en is een jaar ouder dan ik ben, klas 5 en 6 zaten bij elkaar.

Dan weten jullie dat ook even.

Zij vroeg hoe of dat doelen, gooien naar de korf ook alweer heten?

Ik fluisterde haar het antwoord, maar zij was niet de enige die het hoorde, de meester zei; “Wat is het antwoord IJsbrand?”, ik zei, totaal geschrokken en overrompeld:”6je, meester”. Fout, 3x3=9. Nog bedank Marja.

Márja Marja hieronder de antwoorden op jouw vragen.

Ik ben getrouwd met Franziska en heb 3 dochters. Wij wonen sinds 2000 in Foudgum, een klein terpdorpje van 80 inwoners. Vanuit ons huis en de tuin zie je de zeedijk die de Waddenzee tegenhoud. De boot naar Ameland is 5 minuten bij ons vandaan.

Ik heb samen met Franziska een tuinontwerp bureau en buitenwinkel.

Google maar.

In de jaren 70 zaten mijn broer Rien en zussen Marleen, Janneke en Ada op korfbal ik ben zonder enig idee te hebben dat er een andere sport was, in september 1972 voor het eerst naar trainen gegaan, ik was 7, ik geloof dat je toen 8 jaar moest zijn, maar het mocht. Tiny Kool was mijn eerste trainster, ik kan alleen herinneren dat Marcel van Buren in dat team zat, het was de C3. Mijn eerste wedstrijd moest ik als meisje spelen tegen Nieuwerkerk. Ik kreeg een rood gebreid vestje aan en hoorde bij Velox, ik heb toen wel mijn zwarte en blauwe kousen aangehouden, de eindstand was 1-2. Ja, ik scoorde de winnende. Was ik blij? Ja, scoren is mooi, maar het voelde toch vreemd, een vorm van verraad. Toen is het Nieuwerkerk-virus bij mij ontstaan; Blauw-zwart zit in je hart.

Op de vraag voor welke sport ik gekozen zou hebben als het niet korfbal was geweest, moet ik zeggen dat ik geloof dat ik een groter talent had voor hardlopen dan voor korfbal en zo rond mijn 10e heb ik wel serieus nagedacht om op atletiek te gaan. Dat vond ik zo mooi, wachten op het middenterrein, dat had ik gezien op tv bij de Olympische spelen 1972 München, met allemaal verschillende sportschoenen om mij heen, “Welke zou ik nu eens aan doen, ik moet straks de 400m lopen, spikes of gewone loopschoenen?” Ik kon geen keuze maken en bleef dus op korfbal.

In 1998 ben ik gestopt bij de club, ik weet nog goed dat ik dat in de JTC-vergadering bij de rondvraag meldde. Kees Knuisting Neven, was zeer teleurgesteld misschien wel een beetje boos. Terecht, ik stopte zonder vooraf kenbaar te maken, ik had het die middag besloten. “Kees, jij hebt nog recht op een excuus, dus bij dezen”. “Sorry Kees”.

Ed vd berg, Bert Boender, Wouter Kalkman, Willem Jan van Gulik, Aad van der Elst, IJsbrand Maaskant, Jan Gerard de Groot, Jacco de Ruiter.

Nelleke Verstoep, Selma van Mannekes, Helma van Dijk, Marja van de Herik, Ingrid van Herk, Karin Bijlsma en Laura den Beste.

Van mijn 17e tot mijn 32e heb ik in de selectie gespeeld. Hieronder een aantal spelers en speelsters die in mijn herinnering staan.

Bert Brinkman, ik denk dat als hij nu in de jeugd zou spelen, een ontzettend goeie speler zou worden. Kijk eens naar de prachtige foto op de MikRaak bij verlag van de zussen Marck.

Theo de Vlaming, een grote sterke vent, die in een wedstrijd zo ontzettend boos werd op zijn tegenstander, dat hij al knielend boven het gezicht van zijn tegenstander, die op de grond lag, zijn sportbroek naar beneden deed, kon die even die blote reet zien.

Jan Hordijk, altijd vol gas en in de rust een droog shirt aan moest doen omdat dat vol zat met werkzweet.

Peter Stolk, mijn zwager, die in de zaal kampioenswedstrijd van, tegen en bij IJsselvogels 1 tegen de super speler Wim Slingerland sr liep. Wim heeft die wedstrijd maar één gescoord. Ik geloof dat ik toen voor het eerst zag hoe verdedigen moest. Lees verslag bij Guus de Lange.

Cor de Groot, wat een lepe speler.

Wim van Leeuwen, rustige speler met een hoop talent.

Henk Collée, idioot snel. Na een week op bezoek te zijn geweest bij Jack de Ruiter in Spanje, moest er op zaterdag toch wel gespeeld worden, Henk speelde als een dweil. Ed Mayer, de coach, meldde hem dat hij bij het volgende fluitsignaal gewisseld zou worden. Henk kreeg de bal in de hoek van het aanvalsvak, gooide naar een steundame (de taak van alle dames bij Henkie in het vak) de turbo ging aan, Henk vloog langs zijn heer en bam, goal. Hij liep langs de tribune (Ringvaarthal) en riep naar het juichende publiek: ”En hij wilde MIJ wisselen!”. Op de achtergrond zag ik Ed Mayer een Lee Towertje doen. Zo van: “Ik heb je Henk”. Henk is te vroeg gestopt, jammer, ik had hem graag in de Overgangsklasse zien spelen.

Nico Marck, de vakmaat van Henk. Nico was een klein mannetje met een enorme sprongkracht.

Jacco de Ruiter, een stylist, die ook fouten heeft gemaakt, hij speelde in de junioren bij IJsselvogels.

Willem Jan van Gulik, kei hard werkende speler werd door Theo Korperaal gevraagd om bij Trekvogels te komen spelen, ook daar had ik moeite mee. Mijn 2 beste vrienden, zowel Jacco als Jan Willem hebben me toen even alleen gelaten. Ik ben wel alle thuiswedstrijden van Trekvogels wezen kijken.

Jack de Ruiter, wat een bluflul. In de eerste klasse, waar ons eerste kampioen werd, liet hij expres zijn heer voorbij gaan, om hem dan op geweldige wijze de doorloop, waaruit de speler dacht te gaan scoren, te blokken.

Eric Rook, over leep gesproken, met hem sprak ik vaak over korfbal en spelsystemen.

Jeroen van Gulik, wat een talent, hij leek van elastiek, mooie speler.

Alfons Flik, hij was de eerste echte versterking van de selectie die van een andere vereniging kwam. Alfons had een simpele, maar zeer effectieve beweging (meer bewoog hij ook nietJ), schijnworp en gelijk met één been een schijnstap naar voren, om dat been direct weer terug te halen, zijn heer kwam daardoor in achterwaartse beweging en voor Fons genoeg ruimte om te schieten.

Ik maak een foutje, Guus en Kees waren de eerste die ons kwamen versterken.

Lion van Klooster, “Còlégá”, hij was anders dan de anderen. Had als eerste geen zwarte maar witte voetbalschoenen. Goeie gozer.

Henk van Vliet & Jacob Oudijk de jeugdheren die de selectie gingen aanvullen.

Wat de dames betreft, weet ik niet zulke spectaculaire dingetjes, de heren zijn wat meer alfaatjes, de dames begrepen dat erg goed.

In mijn seniorentijd speelde ik met Liesbeth Ploeger, (sterk, stabiel), Gerda van der Knaap (niet uit de selectie te krijgen), Marijke Kalkman (wat was dat heerlijk dat zij weer voor Nieuwerkerk koos, na jaren bij Sperwers gespeeld te hebben), de zussen Yvette en Muriëlle (die brachten een overwinningsmentaliteit mee naar de selectie), Heike van Berg (geweldig snel), Monique Baljeu (enorm fanatiek). Mirjam Groenendijk en Esther de Leeuw (wat een beesten) , Karin Slegtenhorst (heerlijk om voor haar op de steun te komen, balletje terug, plop, goal). Ja Henk, zo kan het ook!

Anderen waar ik mee in de selectie heb gespeeld: Coen Staal, Ab van Duyl, Wouter Kalkman, Wim Vonk, Peter Wilhelm, Frank Romijn, Jan Baljeu, Dita Knuisting Neven, Joke Velsink, Miranda de Ruiter, Ida de Jong, Rini de Vent, Ineke Harms, Gerdi van Driel, Karin de Vlaming, Brigitte Collée, Helma van Dijk en Marja van Herik, Milou van Klooster, Jolanda de Ruiter, haar zus Gerda en …..

Zoals eerder gemeld was ik niet het grootste talent van de club.Maar als je met mijn talent in een team mag spelen met Jeroen- en Willem Jan van Gulik, Eric Rook, Mirjam Groenendijk, Esther de Leeuw, Marijke Kalkman en Yvette Truyens, durf ik te zeggen dat ik meer heb gekregen dan verwacht.

Dat ik in de overgangsklasse heb mogen spelen, wijt ik aan Bram Rog. Door hem ben ik korfbal gaan snappen, voor die tijd rende ik maar wat rond in het veld.

Andere trainers waren, Kick Hartlief, Dick Opschoor, Peter Schravendijk, Ed Mayer, Richard Geryszewski, Herman Hulsman en Jan de Bel.

Over mijn korfbalmomenten kan ik niet veel zeggen, die waren er niet veel. Ik denk dat ik maar één keer in de krant heb gestaan om mijn spelcapaciteit. Foto’s zijn er al helemaal niet.

Ik heb binnen de club van alles gedaan, ik begon als trainer naast Corry Jansen. Waldemar Krijgsman was een van de spelers van de toenmalige D1. Ik denk dat ik daarna ieder jaar wel een team getraind heb. Ook was ik scheids, dat vond ik ook mooi om te doen.

Samen met Willem Jan van Gulik en Eric Rook hebben we de A-jeugd, 3A-teams getraind. Dit was een zeer mooie groep, waarvan later veel in de selectie zijn gekomen. Dat jaar zijn Eric en ik nog met de A1 meegeweest naar het Nederlands Afdelings Kampioenschap in Leek Groningen. We werden 2e, achter PKC A2. In dat team zaten onder andere: Jacob Oudijk, Diederik Cornelisse, Arnoud van der Knaap, Wiegert Bink, Erik Stolk, Viola Harms, Marieke Spek, Marleen Bink en …….

Het mooiste trainingsjaar was het seizoen ’97-’98, dat ik zelf de A1 onder mijn hoede had. Een team met toen, niet echt toppers, maar potverdikkeme wat gingen zij voor elkaar door het vuur. Ik durf te zeggen dat ze ook goed en mooi korfbal speelden. Veel lange ballen. Michel van Slingerland, Martijn Reijm, Angelo Mauricia, Jordy Heuvelman, Annelies Brinkman, Joyce Harms, Willemijn de Goeij en Leonie Smits. Deze laatste heeft dat zaalseizoen geen enkel doelpunt doorgelaten (red: IJsbrand en zijn A1 werden dat zaalseizoen kampioen in de 2e klasse).

Later heb ik ook even de selectie getraind, Alfons Flik coachte, we handhaafden ons in de overgangsklasse. Helaas door vroegtijds vertrekken van hoofdtrainers moesten we dat nog eens doen. Bram Rog kwam weer terug om het van ons over te nemen.

Maar misschien wel de allermooiste inzet voor de club heb ik met samen met Harry van Streun gedaan. Het eerste familie toernooi, een bedrijventoernooi, een nachttoernooi, personeel regelen voor het op- en afbouwen van de beurzen, de paardenmarkt en onder andere de opening van ons clubhuis schieten me nu te binnen.

Ook met Harry optreden bij een thuiswedstrijd. Het eerste moest tegen Sagitta. Harry en ik kwamen de wedstrijdbal brengen in een djalaba, soort jurk en Tommy Cooper hoedjes op. We walked like an Egyptian en overhandigen de bal aan de scheidsrechter. Eenmaal plaats genomen op de tribune ging Harry op een trommel en ik op een Keyboard muziek maken. Ik had dat gezien en gehoord bij, jawel, de Olympische winterspelen, nu die van 1988 Calgary, bij het ijshockey hoorde allemaal deuntjes. Ik dacht: ”Dat ga ik ook doen”. Aat de Groot zorgde in die jaren voor de wave in de Ringvaarthal. Wat een feest.

Wat ik me herinner van ons eerste clubhuis.

Ja, dat groene houten gebouw samen met de Hockeyvereniging. Dat ging best samen, wij speelden op zaterdag en op zondag werd ons veld en de gezamenlijke douches gebruikt door de hockey.

Naast dit eerste eigen honk stond een grijze golfplaten garagebox die vol stond met korfbal materiaal.

Wat ik één van de stoerste activiteiten vond was het gezamenlijk plaatsen van vier lichtmasten. De enorm sterke Joop Bakkeren, die in zijn eentje zo’n paal tilde, waar wij met 6 man liepen te huffen.

Dat groene hok, ons eigen clubhuis was geweldig. Hiervoor zaten we in kleedkamers van de voetbal met in de herenkleedkamer het materiaal en de bruine houten ballenkist, die in de winter in de gymzaal stond.

De groei van de club liep gelijk op met het clubhuis dat daarna werd gebouwd, dat door de ledengroei ook weer uitgebreid moest worden. In het huidige thuishonk ben ik nog maar één keer geweest, ik was totaal van de kaart. Wat mooi.

Ckv Nieuwerkerk ken ik als een familieclub, met veel vrijwilligers. Die door een mooie lichting naar een hoger niveau is gekropen. Knap vind ik dat de club dit niveau heeft weten vast te houden en uit te breiden. Spelniveau liep voor op organisatieniveau.

Ik denk wel bijna elke dag nog aan Korfbalvereniging Nieuwerkerk, maar maak je geen zorgen, ik denk ook elke dag aan KV de Granaet en aan mijn vrouw en kinderen, mijn eigen bedrijf en aan: ”Wat moest ik ook al weer nog meer onthouden?”

Maar het is niet gelogen, vooral op zaterdag, dan ga ik naar de KNKV-app om de uitslagen van alle teams van ckv Nieuwerkerk te bekijken en volg ik de stand op twitter.

Ik zou graag de wedstrijden live zien, maar het noorden wordt de laatste jaren goed gemeden door Nieuwerkerk.

Toen Nieuwerkerk nog wel in het Noorden zijn tegenstanders had, ging ik graag kijken. De eerste wedstrijd was van het 2e, tegen SCO. Ik wist niet wat ik zag, het leek wel ballet. Wat een souplesse, wat een atleten. De wedstrijd die mij in dat jaar helaas is bijgebleven was de ontmoeting met Noordenveld in Roden. Blèh, er werd verloren van die degradant. Later bleek dat het Kampioenschap van Lion en zijn team verspeeld was. Wij, kv de Granaet spelen de laatste jaren tegen Noordenveld, makkie.

Ook ben ik een paar keer bij de A1 wezen kijken, tegen LDODK en tegen DOS’46, waar de kruisfinale werd afgedwongen.

De Korfbalclub waar ik nu actief ben is dus kv de Granaet uit Dokkum (granaet is fries voor garnaal), ik ben weer betrokken geraakt bij korfbal doordat mijn dochters Puk en Jip op korfbal gingen en ik tijdens de training op de tribune zat, toch een keer een training overnam en toen was het hek weer van de dam. Inmiddels de C t/m A en de selectie getraind. Ik ben hier de jeugdcoördinator voor A, B en C.

De Granaet B1 seizoen 2016-2017, mijn dochter Jip achter de dame geheel rechts, niet te zien dus.

Tegen de jeugd en ouders wil ik zeggen, dat trainers, coaches en de club zich inzetten voor jou, laat ze niet in steek, ga naar de training, zeg niet af voor wedstrijden, de club wordt geleid door vrijwilligers, maar maak het ze niet onnodig lastig.

Als je eenmaal op een mooi (hoog) niveau speelt, houd dat dan zo lang mogelijk vol, het is te mooi. Eenmaal gestopt kom je er niet zo makkelijk meer bij.

Aan de trainers zou ik willen zeggen, neem je spelers/speelsters serieus, heb oog voor ze, binnen en buiten het veld.

Ook zou ik willen zeggen, let op de gemiddelde spelers. Daar zijn, zoals het woord al vermoedt, de meesten van. Talenten komen er wel, mits ze doorzettingsvermogen hebben, maar als je de gemiddelde spelers beter kan maken, groeit de club naar een hoger niveau.

In dit hele stuk heb ik Leen Vogelaar niet genoemd, dus bij dezen, Leen Vogelaar.

Hopelijk lukt het me om dit zaalseizoen naar De Kleine Vink te komen.

Sportieve groet van uit het hoge noorden, IJsbrand Maaskant

Dag Marja.